Ahmedabad Plane Crash “मी वाचलो मला त्याचं समाधान नाही माझा भाऊ गेला” त्या भीषण विमान अपघाताला १ वर्ष पूर्ण

संपूर्ण देशभरात हाहाकार उडवून देणाऱ्या एअर इंडियाच्या त्या भीषण विमान अपघाताला आज १ वर्ष पूर्ण होत आहे. अहमदाबादहून लंडनला जाणाऱ्या एअर इंडिया १७१ या बोईंग ७८७-८ ड्रीमलाइनर विमानाचा उड्डाणानंतर काही वेळातच अपघात झाला होता. या दुर्देवी घटनेत विमानातील  प्रवाशांसह जमिनीवरील १९ नागरिकांचा असा एकूण २६० जणांचा मृत्यू झाला होता.

दुर्दैवी घटनेत एकजण बचावला

१२ जून रोजी झालेल्या या दुर्घटनेत अनेकांनी आपले जीवलग गमावले. ज्यामुळे ही भारतातील सर्वात भीषण विमान दुर्घटनांपैकी एक ठरली. या दुर्घटनेतून केवळ एकच प्रवासी बचावला , जो मूळचा दीवचा ब्रिटिश नागरिक होता. अहमदाबादमधील वसतिगृहाच्या संकुलावर विमान आदळल्यानंतर ११ A या आसनावर बसलेले विश्वश कुमार रमेश विमानाच्या ढिगाऱ्यातून बाहेर पडले. आणि प्रवाशांपैकी एकमेव तेच या दुर्घटनेतून बचावले. पण आज  मागे वळून पाहताना त्यांना या गोष्टीचा आनंद होत नाही. आपल्याला या गोष्टीचे समाधान नसल्याचे ते सांगतात. 

एक वर्षानंतर, रमेश म्हणतो की वाचल्याने त्याला ना समाधान मिळाले आहे, ना शांती. अपघातात आपला धाकटा भाऊ अजयला गमावल्यानंतर, हा ३९ वर्षीय तरुण अजूनही दुःख, मानसिक आघात, अपघाताचे कारण काय होते याबद्दलचे अनुत्तरित प्रश्न आणि आर्थिक अनिश्चिततेशी झगडत आहे.

“बऱ्याच लोकांना कदाचित या गोष्टीची पूर्ण जाणीव नसेल की, दुर्घटनेच्या दिवशीच तो मानसिक आघात संपला नाही,” असे रमेशने यूके-स्थित वृत्तसंस्था, प्रेस असोसिएशनला सांगितले. “मी गंभीर मानसिक जखमा, माझ्या भावाला गमावल्याचे दुःख आणि हे कसे व का घडले याबद्दलच्या सततच्या अनुत्तरित प्रश्नांसोबत जगत आहे.”

अजूनही शारीरिक आणि भावनिक जखमा बाळगून आहे

त्या अपघातामुळे रमेशच्या मनावर शारीरिक आणि भावनिक जखमा झाल्या, ज्या जगाचे लक्ष त्या दुर्घटनेवरून हटल्यानंतरही, दीर्घकाळ त्याच्या दैनंदिन जीवनावर प्रभाव टाकत आहेत.

‘द इंडियन एक्सप्रेस च्या वृत्तानुसार रमेश म्हणाले, “मला नाही वाटत की मला कधी पूर्णपणे शांती मिळू शकेल. मी जे काही भोगलं आहे आणि जे काही गमावलं आहे, त्यासोबत मला माझ्या आयुष्यातील प्रत्येक दिवस जगावा लागेल.”त्या दुर्दैवी विमानात काही रांगा सोडूनच बसलेल्या त्याचा भाऊ अजयच्या निधनामुळे भावनिक आघात अधिकच वाढला आहे. बीबीसी आणि द इंडिपेंडंटने दिलेल्या वृत्तानुसार, रमेश यांनी  यापूर्वी केलेल्या वक्तव्यात स्वतःच्या बचावण्याला “चमत्कार” म्हटले होते, पण भावाच्या मृत्यूने “माझा सगळा आनंद हिरावून घेतला आहे” असेही ते म्हणाल .

मेडिकल कॉलेजच्या वसतिगृहावर विमान कोसळून त्याचे तुकडे झाले, तेव्हा रमेश आपत्कालीन बाहेर पडण्याच्या मार्गाजवळ बसले होते. ते विमानाच्या ढिगाऱ्यातून बाहेर फेकले गेले आणि नंतर आपत्कालीन कर्मचाऱ्यांना ते चालताना आढळले. हे दृश्य पाहून बचावकर्ते थक्क झाले. पण या सगळ्यात त्यांचा भाऊ वाचला नाही.

एक वर्षानंतरही ते म्हणतात की, त्या घटनेचा मानसिक आघात अजूनही कायम आहे. “बऱ्याच लोकांना कदाचित याची पूर्ण जाणीव नसेल की, तो मानसिक आघात त्या दुर्घटनेच्या दिवशीच संपला नाही,” ते म्हणाले. “मी त्या गंभीर मानसिक जखमा आणि माझ्या भावाच्या मृत्यूच्या दुःखासोबत जगत आहे…

त्यांचे सल्लागार आणि कायदेशीर प्रतिनिधी, लेस्टरस्थित प्रेरक वक्ते संजीव पटेल म्हणाले की, मानसिक परिणाम खूप खोलवर रुजलेला आहे. “ते शब्दांत सांगता येत नाही… त्यांनी अनुभवलेल्या गोष्टींमुळे, ज्यात चिंतेचा सामना करणेही समाविष्ट आहे, तुम्ही हे विसरू शकत नाही. मानसिक आघात ही त्यांच्यासाठी रोजची गोष्ट झाली आहे,” असे पटेल यांनी ‘द इंडियन एक्सप्रेस’ला सांगितले.

पटेल म्हणाले की, अपघाताचे परिणाम केवळ रमेशपुरते मर्यादित नसून, त्याचा परिणाम त्याच्या संपूर्ण कुटुंबावर होत आहे. “अनेक कुटुंबे त्याचे परिणाम भोगत जगत आहेत. हा केवळ शारीरिक आघात किंवा मानसिक धक्का नाही, तर त्याचा परिणाम संपूर्ण कुटुंबावर होत आहे,” असे ते म्हणाले.

रमेश गेल्या वर्षभरात मदत केल्याबद्दल आपल्या कुटुंबाला आणि संजीव पटेल यांना श्रेय देतो. आपल्या कुटुंबासोबत लेस्टरमध्ये राहणारा तो म्हणतो की, दुःख आणि धक्क्यातून सावरण्यासाठी त्यांच्या पाठिंब्याची खूप मदत झाली.

“माझ्या कुटुंबाच्या आणि संजीवभाईंच्या सहकार्यामुळे मला दुःख आणि धक्क्याचा सामना करण्याची शक्ती मिळते,” असे त्याने ‘द इंडियन एक्सप्रेस’ला सांगितले.

पीडितांच्या कुटुंबीयांना स्पष्टता मिळायला हवी, असे रमेश म्हणतात.

एक वर्ष उलटूनही, अपघाताचे कारण काय होते याची उत्तरे आपण अजूनही शोधत असल्याचे रमेश सांगतात.“मला माहित आहे की ते प्रश्न केवळ माझ्याच मनात नाहीत; ते प्रत्येक पीडित कुटुंबाच्या मनात आहेत,” असे त्यांनी प्रेस असोसिएशनला सांगितले. “सर्वांत महत्त्वाचे म्हणजे, लोकांना प्रामाणिकपणा, पारदर्शकता आणि उत्तरे हवी आहेत. जे घडले ते कधीही बदलणार नाही, पण कुटुंबांना स्पष्टता मिळायला हवी.”