मतदानाची टक्केवारी ही केवळ एक आकडा नसून ती त्या राज्यातील राजकीय संस्कृतीचे प्रतिबिंब असते. पश्चिम बंगालमध्ये ती संघर्ष, अस्थिरता आणि बदलाची शक्यता दर्शवते, तर तामिळनाडूत ती स्थैर्य, परिपक्वता आणि संघटित राजकारणाचे प्रतीक आहे. शेवटी, लोकशाहीची खरी ताकद मतदानाच्या टक्केवारीत नसून त्या मागील जाणीवेत असते.
पश्चिम बंगाल आणि तामिळनाडू या दोन राज्यांतील मतदानाने भारतीय लोकशाहीच्या गतिशीलतेबाबत एक महत्त्वाचा प्रश्न पुन्हा अधोरेखित केला आहे. विक्रमी मतदान म्हणजे सत्तांतराची चाहूल की विद्यमान सत्तेला मिळालेला नव्याने विश्वास? अशावेळी केवळ टक्केवारीकडे पाहून उत्तर शोधता येत नाही; त्यामागील सामाजिक, राजकीय आणि संघटनात्मक घटक समजून घेतल्याशिवाय चित्र स्पष्ट होत नाही. पश्चिम बंगालमध्ये सुमारे नव्वद टक्क्यांच्या पुढे गेलेले मतदान हे राज्याच्या राजकीय तापमानाचे द्योतक आहे. तृणमूल काँग्रेस आणि भाजप यांच्यातील तीव्र संघर्ष, स्थानिक पातळीवरील संघटनशक्ती, तसेच मतदार यादीतील एसआयआर प्रक्रियेमुळे निर्माण झालेली अस्वस्थता या साऱ्यांचा एकत्रित परिणाम म्हणून मतदार मोठ्या संख्येने बाहेर पडल्याचे दिसते. मतदार यादीतील नाव वगळले जाण्याच्या भीतीमुळे उरलेल्या मतदारांमध्ये मतदान करण्याची तीव्रता वाढली, आणि हीच ती ‘प्रतिक्रियात्मक ऊर्जा’ ठरली. तामिळनाडूतील चित्र याच्या उलट अधिक स्थिर आणि परिपक्व दिसते. द्रमुक आणि अद्रमुक यांच्यातील दीर्घकालीन द्विध्रुवीय राजकारण, मजबूत पक्षयंत्रणा आणि सातत्याने राबवल्या जाणाऱ्या कल्याणकारी योजना यामुळे मतदानात सातत्याने वाढ होत गेली आहे. येथे मतदान हे भावनिक उद्रेकापेक्षा राजकीय सवयीचा भाग बनलेले आहे. दोन्ही राज्यांमध्ये एक समान धागा ठळकपणे दिसतो तो म्हणजे महिला मतदारांचा वाढता सहभाग. महिलांनी मोठ्या प्रमाणावर मतदान केल्याने निवडणूक निकालावर त्यांचा निर्णायक प्रभाव पडणार हे स्पष्ट आहे. कल्याणकारी योजनांचा लाभ, थेट आर्थिक सहाय्य, अन्नसुरक्षा, आरोग्य सुविधा या मुद्यांवर महिलांची भूमिका अधिक ठाम होत आहे. त्यामुळे महिला मतदारांचा कल कोणत्या दिशेने झुकतो, यावरच अंतिम निकालाची दिशा ठरणार आहे. उच्च मतदानाचा अर्थ नेहमीच सत्तांतर असा नसतो, ही बाब या निवडणुकांमधून पुन्हा अधोरेखित झाली आहे. काही वेळा मोठ्या प्रमाणावर मतदान म्हणजे सत्ताधारी पक्षाने आपल्या मतदारांना प्रभावीपणे बाहेर काढले, असेही असू शकते. विशेषत: ज्या राज्यांमध्ये पक्षयंत्रणा मजबूत आहे, तेथे उच्च मतदान हे विद्यमान सत्तेला बळकटी देणारे ठरते. तामिळनाडू याचे उत्तम उदाहरण आहे, जिथे मतदानाचा उच्च टक्का हा स्थिरतेचा संकेत मानला जातो. पश्चिम बंगालमध्ये मात्र समीकरण अधिक गुंतागुंतीचे आहे. येथे मतदानाचा उच्च टक्का हा तीव्र राजकीय स्पर्धेचे आणि ध्रुवीकरणाचे द्योतक आहे. ममता आणि भाजप यांच्यातील थेट लढत, स्थानिक पातळीवरील तणाव आणि मतदारांमध्ये निर्माण झालेली ‘निर्णायक मतदानाची भावना’ यामुळे निकाल अत्यंत चुरशीचा होऊ शकतो. तामिळनाडूत दोन्ही द्रविड पक्षातील स्पर्धा जरी तीव्र असली, तरी ती अधिक संरचित आणि अंदाज बांधता येण्याजोगी आहे. दीर्घकालीन राजकीय निष्ठा, जातीय आणि प्रादेशिक समीकरणे, तसेच कल्याणकारी योजनांचा प्रभाव यामुळे मतदारांचा कल बराचसा स्पष्ट असतो. या पार्श्वभूमीवर एक महत्त्वाचा निष्कर्ष पुढे येतो, मतदानाची टक्केवारी ही केवळ एक आकडा नसून ती त्या राज्यातील राजकीय संस्कृतीचे प्रतिबिंब असते. पश्चिम बंगालमध्ये ती संघर्ष, अस्थिरता आणि बदलाची शक्यता दर्शवते, तर तामिळनाडूत ती स्थैर्य, परिपक्वता आणि संघटित राजकारणाचे प्रतीक आहे. शेवटी, लोकशाहीची खरी ताकद मतदानाच्या टक्केवारीत नसून त्या मागील जाणीवेत असते. मतदार मोठ्या संख्येने मतदानाला बाहेर पडत असतील, तर तो लोकशाहीवरील विश्वासाचा पुरावा आहे. मात्र त्या विश्वासाचा कौल कोणाच्या बाजूने जातो, हे ठरवताना सामाजिक घटक, स्थानिक प्रश्न, नेतृत्वाची प्रतिमा आणि पक्षांची संघटनशक्ती या सर्वांचा एकत्रित परिणाम निर्णायक ठरतो.
Source link
